((  حکایت سوغات    ))

حالا که این کلمات را می نویسم چند روزی است که سال ۲۰۰۷ را برای همیشه پشت سر گذاشته ایم. اغلب مفاهیم در مقابله با دنیای رسانه دچار دگردیسی شده اند وسلطنت اعجاب انگیز رسانه بر روح و روان بشر درمانده می رود تا خاطره دل انگیز کاغذ های کاهی را برای همیشه از ذهن زمین پاک کند. حالا که این کلمات را می نویسم دیگر نیازی به حروف سربی چاپخانه نیست .نه ناز صدور مجوز را باید کشید ونه پرسیدن قیمت کاغذ در بازار سیاه را.

حالا می توانی در اتاق کوچکت بنشینی و هر چه دلت می خواهد و برای هر که دلت می خواهد بنویسی در هر کجای دنیا که باشی حتی در دورافتاده ترین روستاهای نهبندان.

انگار همین دیروز بود گذر روزهای خوش کودکی در دبستان گلی روستای چهارفرسخ و بعد مدرسه راهنمایی آجر سفال که برای خودش قصری بود.آن روزهانوشته های مثلا شاعرانه ما را برای چاپ در مثلا نشریه به نهبندان می فرستادند نشریه ای که با دستگاه تایپ ملا بنویس های در دادگستری تایپ میشد وبا یک دستگاه لکنته کپی.  که حاصل کار یا سیاه سیاه بود یا سفید سفید...

همین و بس وبعد برق شادی در چشمهای کودکانه ما و خدایی چه کیفی داشت. از آن روزها تا امروز که نشریه (( سوغات )) را مرور می کنم باورش سخت است هفته نامه ای رنگی با صفحه آرایی نسبتا قابل قبول که متعلق به دیار من است.

باورش سخت است و برای ما که آن روزها را دید ه ایم سخت تر.

به کجا می رود این اسب سرکش رسانه؟ وآنان که توانسته اند افسارش را به دست گیرند چه بهر ه ای برده اند.

به هر روی حالا ((  سوغات )) مال ماست سوغات نهبندان.  فرصتی رسانه ای آن هم از جنس کاغذیش. تا بیشتر بیندیشیم و بنویسیم غم دیار کهنسال کویر را.

بنویسیم از پاکی مردمانش واز محرومیتی که جان آنها را نیش می زند . که ما را بودنی و زیستنی دیگرگونه باید.

حالا حکایت ماست تا صفحات دل پاپتی های کویر نشین را ورق بزنیم واز رنجی که می کشند بنویسیم.

مردمانی که تاریخی کهن دارند اما نصیبی ار این قدمت ندارند. وارث استعدادهای درخشان اند اما مجال ظهور نیافته اند.صاحب کرسی های عالی دانشگاهی . مدیریتی. سیاسی. فرهنگی. قضایی. اقتصادی. در سطح کشورند اما از درمان زخم های قلب مجروح دیار خویش یا غافل اند یا عاجز.

حق این پیر گوشه نشین کویر ((  نهبندان  )) بیش از اینهاست

واز این روست که به همت فرزندان سوغات درود می فرستم که کاری کرده اند کارستان .

آینه ای به دست گرفته اند تا نور بتابانند و گم گوشه های هزار توی پر رمز و راز تاریخ دیارمان را روشن کنند. ما نیز آینه ای برابر آینه شان می گذاریم تا از فرهنگ دیار خویش ابدیتی بسازیم

از روزی که رفقای نا لوطی جفا به جان پرشین بلاگ روا داشتند ما رعایای مفلس بیش از زعمای قوم سخت گریستیم که ای دریغ از آنهمه میراث دیجیتال.

زانوی غم در بغل که زیرکی گفت: چه نشسته ای که خدای را بلاگ بسیار است و چنین شد که سر ارادت به آستان بلاگفا ساییدیم تا از یمن قدوم چه بر سر بلاگفا آورند الله اعلم.

باری اندکی از زمزمه های تنهایی آن سرای با خویش به رسم تحفه و تبرک آوردیم . سری به ما بزنید وهوای ما را داشته باشید فعلا مهمانیم

معرکه عشق 

میخانه اگرساقی صاحب نظری داشت

میخواری و مستی ره و رسم دگری داشت

پیمانه نمی داد به پیمان شکنان باز

ساقی اگر از حالت مجلس خبری داشت

بیدادگری شیوه دیرینه نمی شد

این شهر اگر دادرس و دادگری داشت

یک لحظه بر این بام بلاخیز نمی ماند

مرغ دل غم دیده اگر بال و پری داشت

افسوس که دست ستم از ریشه بر آورد

هر شاخ برومند که امید بری داشت

برخیز جماعت چه سخن ها که نگفتیم

ای کاش یکی زین همه گفتن اثری داشت

سرمد سر پیمانه نبود اینهمه غوغا

میخانه اگر ساقی صاحب نظری داشت

صادق سرمد

ناصحان هم باده نوشی میکنند
باده نوشان پرده پوشی میکنند

رازداری کارمستان است وبس
سخت این رندان خموشی میکنند

بحث سرسبزی چو آید روز باد
سروها هم سر بگوشی میکنند

برف پرحاصل بباردبا سکوت
برق وطوفان پر خروشی میکنند

زآه درویشان شب غافل مباش
کاین گدایان دیگ جوشی میکنند

گر بچشم دل به ببینی تاک را
خوشه ها هم میفروشی میکنند

سینه را صاف کن چون دروقت ذکر
ناله ها هم تیز هوشی میکنند

آگه از پروانه های باغ باش
با پریدن خوش سروشی میکنند

میدهندت سبزه وآبی ولی
این شبانان شیر دوشی میکنند

خون ما ریزند اگر زین درگهیم
عشقبازان سخت کوشی میکنند

معینی کرمانشاهی

لولیی با پسر خود ماجرا میکرد که هیچ کار نمی کنی ودر بطالت به سر می بری.چند با تو گویم که معلق زدن بیاموز و سگ از چنبر جهانیدن و رسن بازی تعلیم کن تا از عمر خود بر خوردار شوی.اگر از من نمی شنوی به خدا تو را در مدرسه اندازم تا آن علم مرده ریگ ایشان بیاموزی و دانشمند شوی و تا زنده باشی در مذلت و فلاکت و ادبار بمانی و یک جو از هیچ جا حاصل نتوانی کرد. << رساله دلگشا بخش حکایات فارسی عبید زاکانی>>